Spelletjes

Nog een week en dan verschijnt de ‘Mind Games 2024’ editie. Sean zag in dit album een kans tot het uitwerken van meerdere (geestes)spel-elementen. Het zou de fan nog jaren bezig moeten houden. Krakende hersenen, speuren met een uv-lamp en wat al niet meer.
Ik vraag me af of hij rekening gehouden heeft met fans zoals ik voor wie nog voor verschijnen van de heruitgave de hersenspelletjes al zijn begonnen.

Vijftienhondervijftig euro mag je neertellen voor de meest uitgebreide versie. Hoewel ik vanaf het moment van de eerste door filmpjes begeleide aankondiging met release-informatie zeker wist dat ik, zoals bij de vorige releases, zou kiezen voor de twee lp versie en de deluxe set en ik het grote boek t.z.t. na zal bestellen, speelden mijn hersenen toch een spelletje met me.
Alles op vinyl klonk verleidelijk. Vooral dat. Maar zoveel geld voor een paar extra zwarte schijven?

De prijs van de superdeluxe boxset wordt denk ik vooral bepaald door de toegevoegde replica’s met bewijs van authenticiteit van kunstvoorwerpen van de hand van Yoko en John.
Conceptuele kunst. Heel eerlijk, ik heb er net zoveel mee als met een groot canvas dat helemaal rood geverfd wordt waarna iemand er miljoenen voor betaalt. Voor mij valt dat een beetje in de categorie ‘de nieuwe kleren van de keizer’.

Een wit plakkaat met daarop in kleine letters ‘You Are Here’? Ik kan me de waarde voor de fan voorstellen. Het kan je misschien een gevoel geven van nabijheid tot je held. Je hebt toch een stukje Lennon in huis. Maar als kunstobject?

Het korte moment van twijfel vond zijn reden, naast de genoemde zwarte schijven, in het fraaie aanzien van de box. Het ziet er subliem uit. Maar ik denk dat het uiteindelijk een sta in de weg zal blijken te zijn. En het is natuurlijk hoe dan ook heel veel geld.

‘Mind Games’was lang mijn lievelingsalbum van Lennon. Toen ik het kocht ergens tweede helft jaren zeventig van de vorige eeuw had ik een platenspeler die in mijn oren geweldig klonk, maar objectief gezien een ramp was. Groot voordeel daarvan was dat de werkelijk beroerde productie van het album niet opviel. Dat werd pas een probleem toen de installatie beter werd. Wat deed John zichzelf tekort! De man had een fantastische stem, misschien wel één van de mooiste in de hele buisiness. Zelf zag hij dat niet zo.

In interviews na het verschijnen van ‘Imagine’ zegt hij vaak dat hij tevreden is met een song en ook redelijk tevreden over hoe hij het zingt. Om daar dan aan toe te voegen dat hij weer eens niet helemaal zuiver zingt. O ja? Op welke momenten dan? Het is voor mij onbegrijpelijk dat iemand met zo’n stem zo onzeker over zijn geluid kan zijn. Helaas had zijn negatieve zelfbeeld tot gevolg dat zijn stem begraven werd in de mix. Niet dat dat het enige probleem van de productie van een aantal van zijn albums is.

Zoals ik al vaker heb gezegd ben ik niet alleen maar enthousiast over het verschijnsel remix, maar in het geval van de heruitgaves die tot nu toe onder verantwoording van Sean zijn verschenen ben ik alleen maar enthousiast. Lennon’s muziek verdient het om veel beter te klinken dan ze op veel oorspronkelijke uitgaves doet. Songs blijken vaak nog beter dan ik op basis van de eerste uitgaves dacht. Maar bovenal: John’s stem mag gehoord worden. Wat een verademing om hem zo aanwezig te horen zingen. Zo warm, met zoveel emotie, zo ‘You are Here’.

De songs die tot nu toe als lekkermakertje van ‘Mind Games’ zijn verschenen op streamingplatforms etc maken duidelijk dat het niveau van deze release zeker niet onder zal doen voor de reeds verschenen albums in deze reeks. Integendeel. Het zou me niet verbazen als dit de release zal blijken te zijn met de meeste winst t.o.v. het oorspronkelijke album.
Een kleine kanttekening. Zoals altijd zijn er weer mensen te vinden die op hun YouTube kanaal ‘wave-form’ diagrammen plaatsen. De consensus is dat hier zeker geen sprake is van brickwalling, maar dat het allemaal wel moderner (lees luider en egaler) gemixt en gemastered is.
De sneak previews klinken geweldig en allesbehalve van dik hout achtig, maar je hoopt toch dat deze zorgvuldige bewaking van de grens tussen wow en mwah ook in de toekomst gegarandeerd blijft.

Naast de fenomenale klank van de albums in deze serie is het grootste pluspunt van de sets te vinden in de gekozen opzet.
Lennon is de kans ontnomen ons veel muziek na te laten. We moeten het doen met een veel te beperkt aantal albums.
De opzet van deze sets, niet in eindeloos veel outtakes van dezelfde song na elkaar (zie b.v. Dylan), maar in een aantal eerdere of andere versies van het album is geniaal. Zo heb je als fan eindelijk een groot aantal albums van Lennon om uit te kiezen. Niet helemaal hetzelfde als heel veel verschillende albums maar zeker wel the next best thing.

‘Mind Games 2024’ valt hier op de mat op mijn voorlaatste werkdag. Veel tijd dus om te ontdekken en te herontdekken. Ik denk niet dat ‘Mind Games’ opnieuw mijn meest favoriete Lennon-album gaat worden, maar ik hoop wel op een fotofinish met de echte toppers.
Wat al te beluisteren is klinkt veelbelovend.
En de in een ‘dangerbox’ verpakte superdeluxe editie? Er is geen enkel gevaar dat ik dit keer voor de bijl ga. Het gaat uiteindelijk om de muziek en om de geweldige boeken die de muziek toelichten en in een historische context plaatsen. Maar ik hoef geen John en Yoko kunst.
Conceptuele kunst? Ik hoop dat er 1100 mensen (zoveel sets zijn er wereldwijd) heel erg blij mee gaan zijn, maar ik laat deze versie graag aan mij voorbij gaan.